Ееее како вчера да беше ко седевме со Димитар на час по македонски и тивко му дофрлувавме и/или ќе си го извиличевме како сакаме сето то шо го кажваше Снешка, за после то да се ќикотиме ко нездрави (нормално, не на глас пошто то автоматски значеше ќец во дневнико). После то и на одмори коментиравме со Никола и останатите. И најмногу од сè ги памтам тие часој, пошто кај Снешка треба да бидиш присутен со ум и тело. Снешка пишеше ќец за непрочитано дело, за ненапишано и за недовршено - нешто шо најмногу го мразеше, а сега ко „пораснав“ гледам дека сето то со причина го праеше: да нѝ ги запечати засекогаш во глата сите исчитани дела и да најдиме (некогаш и негде во живото) примена на истите во секојдневието.
Тогаш како и многу други, сето то шо го збораше си го земав здраво-за-готово. „Шо ќе ни се овие книгите шо ги читаме? Ние сме автоматичари, вака-така-онака“ беше најчесто муабето шо паѓаше за книгите шо ги читавме. Сега ми недостигат сите тие часој кај шо сите мои школски, а и јас со нив, бевме исплашени до посер да не нè стани во врска со делото шо се обработваше за тој час, иако поќето од нас го имаја прочитано - значи бевме доведени до степен на неразумен страв, фобија, како и да се вика. Незнам како успеваше таја професорка да влеј толкав голем страв на навидум храбри ученици :) Али како и да е, барем уште неколку души ќе признат дека Снешка со таквите нејзини средновековни методи на предавање (заплашвање), колку и да не бевме заинтересирани во то време, пак и пак и пак ни ги запечати сите тие книги во глата. Сега би сакал доколку би можело да се врати времето сите професори да бидат такви, па има сè да научиш и оро да играш. Најиронично е то шо многу од професорите не ја сакаа, и тоа истите тие се оние од кои не научив ама баш ништо. Ама и петки пишеше, ретко ама од срце. Формулата за петка беше да најдиш добра критика за дадените теми, притоа да пазиш да не се од некој автор кон кој Снешка имаше лични и стручни несогласувања :D Тие како „Оче наш“ ги знаев: прв на листата Цане Здравковски (максимум добиваш двојка на писмена), па Венко Андоновски (од ко се скараја за Блаже Конески не го признаваше поќе, иако тврдеше дека таја карајнца не делувале во мислењето за него како критичар и автор), и многу други.
Многу пати ми се десило досега да си поврзам некоја ситуација или некоја референца по филмој, цртани и реални настани со некој од делата шо ги читавме. Најчесто имам сретнато референци до „Гавранот“ од Едгар Алан По на места кај шо никогаш не мислев дека баш таму ќе ги сретнам:
- во специјалните halloween епизоди “Treehouse of Horror” во „Симпсонови“ (дури го имат клаено и во “written by” оддело за та епизода!), кај шо Хомер е главнио јунак;
- „Бетмен“ (Џек Николсон во една сцена кажва стих од поемата);
- цртанио “Time Squad” на Картун Нетворк имаше епизода кај шо Едгар Алан По одлучил да биди среќен и да пиши за убај работи, па Time Squad тимо требаше да го насочи накај мрачните работи;
- во играта DotA има херој шо се вика Nevermore, а во DotA 2 пиши дека истиот имал душа на поет; (!)
- Во песната “Ravenheart” од “Xandria”, итн. итн…
Исто и во реални случки, како шо беше со обсадата на А1: оди полиција, врши претрес а не кажва зошто! Одма ќе ти светни: „Процес“ од Франц Кафка! Уау, ќе си речиш, ова Снешка не зборала за џабе - пак сум научил нешто. Или вицо со Едип и Сизиф:
Едип: Аирлија работа Сизифе!
Сизиф: Ој еби си мајката!
На тие часој научив дека „Парите се отепувачка“ е ептен слична со „Недоразбирање“ од Албер Ками и „Чест“ на Васил Иљоски, убајте песни од Гане Тодоровски и Петре М. Андреевски, тешкиот живот на македонците во балканските војни и Првата светска војна во „Пиреј“, и многу многу многу многу други работи шо ако ги набројвам, не ми стига ни една недела…
Сето то му го борчам на професорката кон која имав најголема стравопочит.
И ми остана уште да завршам со одговоро на зошто се напишав како „Лорд Бајрон“. Ништо не е случајно. Во четврта година, Снешка беше единствената која стварно виде дека нешто не беше океј со мене тој период :D Ме нарече „Бајрон“ ради то шо сум ја „боледувал светската тага“. И беше во право. И датумо на овај пост не е ич случаен (рандом по нашки). На денешен ден почина Лорд Џорџ Гордон Бајрон. И исто ќе си признам дека ова мислев да го пишам уште пред 3 месеци на неговио роденден, ама пуста мрза! И многу „и“ а треба да си легнам за на работа.
Слава му на Бајрон! Олицетворение на слободен човечки дух!
Алал да ви е професорке! И да продолжите само така.
Апендикс:
- Снешка е Снежана по македонски од техничкото во Битола;
- Димитар школскио шо ми даде подршка за да си дам признание до Снешка; таја е виновна шо го викавме „личнио“ некој период :D (не ми се лути плс. :D)
- Никола школскио, „најписменио“ (интерен надимак, исто заради Снешка)
